Κυριακή, 6 Ιουλίου 2008

Κυριακή μεσημέρι

Η ώρα πλησιάζει τρεις το μεσημέρι και ακόμα επικρατεί σχετική ηρεμία. Στην γειτονιά κανείς δεν κινείται, έτσι είναι συνήθως τα μεσημέρια του καλοκαιριού στην Μεσσήνη, ο μόνος θόρυβος που ακούγεται στο βάθος είναι ο βόβμος των αεροπλάνων που προσγειώνονται ή απογειώνονται από το πολιτικό και στρατιωτικό αεροδρόμιο της Καλαμάτας. Ο ύπνος γλαρώνει τα μάτια και λες να πέσεις να κοιμηθείς μα γνωρίζεις πως σε λίγο θα αρχίσουν τα όργανα!
Με το που το ρολόι θα δείξει τρεις και κάτι τα παιδιά μας οικογένειας αθίγγανων θα βγουν στο δρόμο, θα αρχίσουν άλλα να ουρλίαζουν, άλλα να τσιρίζουν, άλλα να προσπαθούν να συνεννοηθούν με αυτό που βρίσκονται στην άλλη άκρη του δρόμου, οι γονείς θα αρχίζουν να τσακώνονται μεταξύ τους, ο γιος θα πάρει το αυτοκίνητο, θα βάλλει τη μουσική στο τέρμα και στη συνέχεια θα αρχίσει τα σπινιαρίσματα κλπ. Μια τρελλή χαρά δηλαδή!
Τίποτα με τη συγκεκριμένη φυλή δεν έχω, διότι στην περιοχή μένουν κι άλλη αθίγγανοι οι οποίοι και σέβονται τους γείτονές τους, και τηρούν τις ώρες κοινής ησυχίας και προσπαθούν να ενταχθούν στην κοινωνία. Περνούν έξω από τα σπίτια μας, μας χαιρετούν κι εμείς ανταποδίδουμε το χαιρετισμό. Δεν είμαστε ρατσιστές, όπως πολλοί μας έχουν χαρακτηρίσει!
Το προβλήμά μας είναι ένα: δεν μπορούμε να ανεχθούμε πως μια οικογένειας διαφεντεύει τις ζωές μας με το αιτιολογικό ότι είναι αθίγγανοι και έτσι έχουν το δικαίωμα να δρουν όπως θέλουν και να παραβιάζουν κάθε νόμο!

Δεν υπάρχουν σχόλια: